Tadhana

Pihadong masakit ang katawan niya ngayon. Kung ako ngang bata pa’y bugbog na ang katawan sa pagkakabagsak na iyon, ano pa kaya siyang uugud-ugod na? Ipinagdarasal ko na lang na walang buto ang nabali sa kanyang katawan o hindi tumama sa estero ang kanyang ulo. Kahit dalawampung kilometro kada oras lang ang aking takbo, humampas pa rin ako sa kanya – mismong siya ang tinumbok.

Tumilapon ako sa manibela ng bisikleta at sabay kaming bumagsak sa semento at sumadsad hanggang sa gabukan sa tabi ng kalye. Naiwan ang kanyang tsinelas sa daan katabi ng aking bisikleta. Hindi siya makapagsalita nung una. Nabigla pihado sa pangyayari, nanginginig ang kanyang mga kamay. Maayos na daw siya, iyong ang sinabi niya nung tinulungan ko siyang tumayo. Ayaw niyang magpadala sa ospital.

“Mag-iingat kayo sa pamimisikleta,” ang kanyang huling sinabi sa akin.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s